Bir zamanlar umut doluydu gözleri,
Hayatı cıvıl cıvıldı, taptaze düşleri.
Ama gölgeler sardı tüm benliğini,
Kayıp bir yıldız gibi akıp, gitti
Karanlık yolda kayboldu adımları,
Zehirle doldu artık, boşaldı yılları.
Bir kibrit çöpü gibi yandı hayatı,
Gözlerinde hiç dinmeyen yaşları.
Bir gün dedi ki; "Bu bir kabus değil mi?
Hani nerde o parlak yıldızlı günlerim?"
Ama cevaplar hep sessiz, hep soğuktu,
Umutlar tükendi, hayaller yok oldu.
Çırpındı durdu uyuşturucu bataklığında
Çığlıkları yankı bulmadı, yıkıldı sessizce.
Düşler kırıldı, umutlar söndü yok oldu,
Bir kızın dramı, çaresizce son buldu.
MEHMET KEKLİK
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder