Kalbi saf ve temizdi, kimselerle uğraşmazdı
Hayatın zor yollarında, yalnız ve yorgundu
Ekmeği için gecesini gündüzüne katardı
Eşi hayatta iken dünyası başka bir güzeldi
Gözlerinden ışık saçar, gülücükler atardı
Düşleri vardı erişilmez hayalleri vardı
Her hafta bir akrabasını ziyarete giderdi
Uzun yıllar bir çocuk hasreti ile tutuştu
Sonunda Allah üç güzel kız çocuğu verdi
Artık hayat onun için yeniden başlamıştı
Lakin bir erkek çocuğu içine ukde olmuştu
Eşine bağlılığı ile sürerdi mutlu yaşamını,
Her konuyu danışır, öyle atardı adımını.
Ansızın Eşinin ölümü yıkmıştı dünyasını
Onun için kalmamıştı hiç bir şeyin anlamı
Yalnız yürüyordu cami yolunda beli bükülmüş
Yüzüne yılların yorgunluğu erken çökmüş
Artık dizleri tutmuyor, bastonuyla arkadaş olmuş
Belli ki hayat ona bir hayli acımasız davranmış
İnançlıydı, acısını saklayıp kadere iman ederdi
Yapayalnız kalmış, ne arayanı nede soranı vardı
Belli etmese de dost vefasızlığına sitemi vardı
İşte güzel insan Mehmet Emin'in hikayesi böyleydi,
Mehmet KEKLİK
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder