Kader, bazen öyle acımasız ve gaddardır ki,
Hayatım boyunca her şeyimden nefret ettim.
Ama bazen de öyle merhametli ve şefkatlidir ki,
Dünyalar benimmiş gibi bağrıma bastım.
Dönüp baktım o zavallı ve yoksul mazime;
Dertten ve acıdan başka bir şey vermemiş bana.
Hiç aldırmadım, çünkü acılardan yana alışkındım;
Minik serçemin rüyama girmesi yetti bana.
Benim minik serçem, sonunda buldum seni;
Kader yeniden kuru dalıma misafir etti seni.
Mutluluktan uçuyorum, bulutlar kıskanır beni;
Galiba vuslatın sarhoşluğu esir aldı bedenimi.
Kaptırdım kendimi boş hayallere, durdurun beni;
Sallanıyorum boşlukta, yine aşk sarhoş etti beni.
Biliyorum, sana nafile inşa ediyorum gönül sarayımı;
Birileri zavallı Mehmed’i bu rüyadan uyandırır mı?
Mehmet KEKLİK
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder