Bu şiir, karşılıksız bir aşkın sessiz çığlığıdır.
Her dizesinde, sevdanın yüceliği ile pişmanlığın ağırlığı iç içe geçer.
“Bir Hayalmiş Sadece” başlığı, şiirin sonunda yankılanan gerçeği baştan duyurur:
Yaşanan tüm tutku, tüm umut, tüm acı — aslında bir düşten ibarettir.
Okuyucu, kara bulutların gölgesinde başlayan bu yolculukta,
çimen gözlerin ışığına tutunur, yıldızlara sorular fısıldar,
ama sonunda kapanmayan bir yarayla baş başa kalır.
Bu metin, yalnızca bir aşk hikâyesi değil;
aynı zamanda insan ruhunun en derin yaralarını,
sessizce yaşanan tutkuların unutulmaz izlerini anlatan bir ağıttır.
BİR HAYALMİŞ SADECE
Kara bulutlar çöktü üstüme,
Çimen gözlerinle sarıldım benliğime.
Elini tuttum, rüya sandım ömrümü,
Ama ruhuna dokunamadım.
Hasretin pençesinde solan bir yürek,
Sessiz çığlıklarla büyüyen bir aşk.
Her gece adını fısıldadım rüzgara,
Yıldızlara sordum, cevapsız kaldım.
Bir hayalmiş, bir düşmüş sadece,
Kapanmayan yara, dinmeyen ağrı.
Sessizce yaşarım bu aşkı,
Canımı yakan, karşılıksız sevdayı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder