Dünya bir değirmen gibidir durmadan döner
İnsan oğlu bir mumdur elbet bir gün söner
Dönen değirmende neler öğütülür neler
Ne kıymetler ne değerler ve insanlar
Fani dünya davet ettiği kucağını kapatınca
Toprağından suyundan havasından kesince
Tomurcuğun dal vermeyip dünyada solunca
Uzatırlar seni iki metrelik mezara boyunca
Güvenme dünya malına, sakın böbürlenme
Sırtım yere gelmez diye geçmişini unutma
Devran ters döndüğünde isyankar olma
Nimeti veren elinden alınca sakın ağlama
Bilir misin insanı mezara yatırınca hoca
Açar kefenini toprağı doldurur avuca
Başının altına bir avuç toprak koyunca
Döker üstüne toprağı sana veda edince
Bitince defin herkes döner evine yuvasına
Sen doğrulmaya çalışınca kafan vurur tavana
Sana seslenir yeni komşuların hoş geldin yuvana
Artık dünyadaki amelinle gidersin Yaradan'ına
Onların ruhları arşa yükselirken kafile kafile
Gidenlerin arkasından bakarken boş ve nafile
Mehmet bu dizeleri pek acı yazdı göz yaşı ile
Birazcık İçinde birikmiş acılarını getirdi dile
Mehmet Keklik
16 Ocak 2010 Menemen/İzmir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder